به فرق ميان اولو العزم نيست ، و بسا كه به اين حديث استدلال شود كه فاطمه ( ع ) هم افضل از آنها است ولى خالى از اعتراض نيست ، زيرا ممكن است كه كفو بودن مشروط به افضليت زوج باشد بلكه ظاهر اين است ، و شايد سخنى نباشد در اينكه امير المؤمنين از فاطمه ( ع ) افضل است گر چه همه از يك نورند ، و اللَّه اعلم به حقائق احوالهم و انوارهم و اسرارهم . از مجلسى ( ره ) - لم افهمه ، در نسخه‌هاى ما چنين است و بنا بر اين ضمير قال در پيش از « فرفع يده » به آن زبيرى برگردد و مقصود اين است كه آن زبيرى هم اين معجزه را براى مردم نقل كرده است ولى در روايت بصائر ، لم يفهمه وارد است و آن درست‌تر است . از مجلسى ( ره ) - يكى از اهل تأويل گفته است : اين دو شهر كنايه از دو رتبهء عالم مثال است كه يكى بر دنيا مقدم است و آن شهر شرقى است و يكى بعد از آن است و آن شهر غربى است ، و با روى آهنين كنايه از صلابت و عدم امكان ورود به آنها است جز از درهاى آنها ، و بسيارى زبانها در آنها كنايه از اختلاف خلائق است در سليقه‌هاى خود تا آنجا كه شماره نشود ، و حجت بودن آن حضرت و برادرش روشن است چون آنان امام همهء خلقند . انتهى . از مجلسى ( ره ) - بر اين تأويل ممكن است معنى « وَصَّينا » اين باشد كه او را وصى نموديم به سبب والدينش ، و معنى « حسُناً » اين باشد كه ملازم باش نيكى را چنانچه گفته‌اند ، ولى بعيد است و بنا به قرائت « حسُناً » به فتح حاء و سين اين تفسير موجه است ، در مجمع البيان گفته : اهل كوفه « احساناً » خوانده‌اند و ديگران « حسناً » . از مجلسى ( ره ) - مژده از طرف خدا و رسولش بر پايهء اختيار بوده نه دستور ، تا ردَّش موجب ردَّ بر خدا و رسول باشد . « حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ » يعنى تن و خردش نيرومند گردد .